piątek, 29 grudnia 2017


Pożegnania ostateczny nadszedł czas i życzenia noworoczne

sobota, 30 grudnia 2017 2:13



...

drzewa dużeabcdef (7).jpgKJR  ... czyli ja ... i mój niebyt ... jak na tę chwilę ...                                                                                                                                                                                                                                                                                                 Wszystko ma swój kres. Lepszy lub gorszy. Rozstania do przyjemności nie przynależą…Jakie by nie były, owiane są nutką nostalgii i przygnębienia.  Najgorsze te … ,  rozstania z ludźmi…  jest ktoś i raptem go nie ma. Odchodzi na chwilę krótszą lub dłuższą albo na zawsze. To “ na zawsze” najbardziej smutne i trudne. Zostaje nadzieja, że kiedyś gdzieś się spotkamy… Dobre i to ! Inaczej byłaby to całkowita rozpacz i pustka. Pocieszamy się , jak możemy.  Rozstajemy się nie tylko z osobami. Przykre bywają rozstania ze zwierzętami, te związane ze zmianą miejsca też,  jak i  te z przedmiotami, które ulegną zniszczeniu lub zmienią właściciela. Jestem miłośniczką porcelany i szklanych wyrobów, gdy ktoś się źle nimi posługuje,   trzaska , wyrzuca , to mnie aż podrywa do skoku, bo często są to rękodzieła na wagę złota… One też mają swoją “duszę” i należy się im dobre traktowanie... i przedłużanie ich egzystencji. Podobnie z blogami. Zakładasz blog w jakimś określonym celu - dla zabicia czasu, możliwości wypowiedzenia czy wykrzyczenia czegoś , nawiązania kontaktu z innymi , w celach poznawczych, psychologicznych , socjologicznych, rozrywkowych, poglądowych, umoralniających, wychowawczych, religijnych  (też miałam taki obok wielu innych),  rzeczowych , dla dorosłych i dla dzieci etc. Miałam tych blogów około czterdziestu( nawet jeden z erotykami , ale subtelnymi…, jak się usprawiedliwiam… , śmiechu warte … ).  Ostatnio ograniczyłam się tylko do prowadzenia jednego, tego “pierworodnego” …  Wszystkie te blogi powstawały w trudnym dla mnie okresie…Do założenia blogów namówił mnie jeden z wnuków ( wyrósł na mądrego i przystojnego młodzieńca…) .  Powiedziałam - nie mam pojęcia o pracy z komputerem. To zaraz będzie pierwsza lekcja , to nic takiego, odpowiedział i zabrał się do zakładania blogu, zapytując , jaki portal wybieram . Wybrałam  WP. Niefortunnie!  Wbrew intuicji… Przekorna bywam, chyba stąd te niewłaściwe moje wybory… Jak blog ma się nazywać , zapytał wnuczek. Chwila namysłu i ostateczna odpowiedź - “Cała w niebieskim niebycie” ! Kiedy ten tytuł rozbierze się na czynniki pierwsze, to wydaje się nielogiczny i w tym sęk, bo czy logiczność zawsze bywa logiczna i  odwrotnie ? Czy niebyt nie może mieć koloru i być niebieskim niebytem ? Wszystko jest możliwe jak  istnienie czarnych dziur w Kosmosie… Początki blogowania były trudne ale krok po kroku i do przodu. Nie uczyłam się z podręcznika jedynie metodą prób i błędów,.na innych nie miałam co liczyć, każdy zabiegany i w pośpiechu coś tam tłumaczył niezrozumiale, to i wzięłam się do roboty… Doszłam nawet dalej niż zamierzałam  w tym komputerowym zawieszeniu między tym co realne a fikcją . Policzyłam “ na oko “ , przez dziesięć lat i osiem miesięcy w blogosferze , włączając w to artykuły do “Polskich Muz” , napisałam średnio, około 10 tysięcy różnych tekstów - słabszych, lepszych i najlepszych. Wiadomo śmieci zawsze jakieś się znajdą obok perełek… Świadoma jestem swej bazgraniny, która przychodzi mi z ogromną łatwością . Nie dumam , o czym mam pisać , po prostu siadam i piszę  jakby pod czyjeś dyktando. Więcej czasu zajmowało mi wprowadzanie tekstu niż jego napisanie… W tym blogu  i w tym momencie widnieje w blogu informacja statystyczna moich wpisów - 3643, ten ostatni będzie 3644. Ta końcówka mnie zastanawia… :
“Nad ludy i nad króle podniesiony;
Na trzech stoi koronach, a sam bez korony;
A życie jego – trud trudów,
A tytuł jego – lud ludów;
Z matki obcej, krew jego dawne bohatery,
A imię jego czterdzieści i cztery.” Brzmi to proroczo... Coś się snuje dla snucia... Smętnie i ponętnie...                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   
wycinanka1abcdefg (6).jpg    KJR                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           
Zastanawia mnie i to , dlaczego podkusiło mnie, by umieszczać tu jeszcze jeden wpis…
Pewnie z sympatii do tego blogu a i do Tych , którzy tu jeszcze zajrzą ?
Jest to podsumowanie mego tu przebywania. Dziękuję Czytelnikom i  Komentatorom, dziękuję też pracownikom WP. Niestety, będzie też krytyczna uwaga do zarządzających portalem WP. Nie było nigdzie wzmianki o usuwaniu blogów w celach biznesowych ( taką otrzymałam odpowiedź z WP), nikogo nie powiadomiono o takim zamiarze. Po interwencji blogowiczów przedłużyli czas zamykania blogów tylko o kilka dni. O czym to świadczy? Niech na to pytanie odpowiedzą sobie sami, jeśli do nich cokolwiek dociera z tego, jak powinno się odnosić do innych…
Blogi umierają  z woli jakiegoś pomysłodawcy… Śmierć z trupią czaszką nie ominie nikogo…
Z każdą stratą należy się pogodzić  i iść dalej, to i idę …do nowego blogu i jeszcze dalej …
Nie wiem jednak czy dojdę , gdzie zamierzam… Może po drodze spotkam jakiegoś nieprzyjaznego zwierza , który uniemożliwi zamierzenia… ? Ciągle pełno ich na mej drodze.. Dlaczego? m
Póki co żyję , funkcjonuję  i psychicznie jestem w formie a to ważniejsze niż fizyczność ułomna , jakby nie było ... !
                                                                                                                                                                                                                                                    drzewa dużeabcdef (17).jpg
 KJR                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     
Koniec roku obfituje w różne zdarzenia.
Oby Nowy Rok obfitował w radość , dobrobyt i szczęście przy Bożym wsparciu , tego Wszystkim życzy Krystyna.
PS. Jeżeli Ktoś poczuł się kiedykolwiek urażony moimi słowami , przepraszam.
Chętnych zapraszam do blogu na blogspocie -

Nazwa blogu -
Cała w niebieskim niebycie ab ovo                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     
k,MjY0MDcwODAsNDc2MzU4ODA=,f,929819_nsz_medium.jpg                                                                                                                                                                To tak na marginesie... Wykorzystałam swój obrazek z dawnych wpisów... Całkiem przypadkowo. Pasuje jak ulał...                                                                                                                                                                                                                                                                                                               A z Nowym Rokiem żyjmy długo i jak najlepiej,  bez zbytecznych złogów,  przychylni Bogu... !
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       
      Obrazek mego autorstwa, który skopiowałam z mojego blogu  - "Zanucić cicho Maleńkiemu ( ten blog też ulegnie zagładzie bo z WP. .. Pluszaczek ściągnięty z internetu. )                                                     
Trzymajcie się zdrowo!  Też się trzymam dzięki Opatrzności!
                 

sobota, 16 grudnia 2017


Ten blog to -
 " Cała w niebieskim niebycie ab ovo "


https://youtu.be/SjHhVVFs8iY



Blog -"Cała w niebieskim niebycie" jeszcze funkcjonuje 
w sieci, jedynie bez możliwości wpisania czegokolwiek. To jak śmierć człowieka . Zostaje coś w rodzaju wspomnienia o nim. Dobrze, że chociaż tyle. 
Nie jestem pewna, może i ten chwilowy ślad, któregoś dnia zniknie... 
Póki co ..., kopiuję swoje wpisy z 2007 roku (kwiecień).
Niezbyt to przyjemne rozstawać się z kimś , kogo się lubi. Polubiłam swój blog, tak jak lubię siebie... 
Nie ma w tym narcyzmu ! 
"Miłuj bliźniego jak siebie samego"!
Dostałam po grzbiecie nie raz. 
Tym razem uderzeniem z wirtualu... Przykre to było, ale już mi przeszło. Znowu jak kot , który spadł z wysokości, pozbierałam się ku mojemu ponownemu zdziwieniu - jak to tak można z jednego stanu w drugi... ? Widać można !
Nic tylko tłumaczyć to należy łaską z Nieba ! 
Inaczej trudno to wytłumaczyć . 
Jak widać optymizm mi sprzyja.
Nowe pomysły też . . .  Co ma być , będzie! 
Trzeba   zawierzyć Opatrzności ! Zawierzyłam pogodzona z losem nie zawsze przyjaznym. Głowa do góry!   
W moim przypadku wizyta u wróżki czy psychoterapeuty 
niepotrzebna . Sama sobie sterem i okrętem ! 
Najlepsze rozwiązanie problemów, które wszystkim polecam - nic nie kosztuje a pomocne.
Wystarczy to sobie uzmysłowić.






Balustrada

piątek, 20 kwietnia 2007 14:08

Rozpiera się wygodnie,
by móc w oparciu o nią
spacerować swobodnie,
zachęca marmuru błyskiem
w blasku słońca przed zmrokiem
i choć z upływem lat
zmatowiał jej świat,
nadal jest budowlą bez wad...

PODZIEL SIĘ

Zwierzenie

środa, 18 kwietnia 2007 22:23
Takie jedzonko
na śniadanko,
na obiad i kolację
mówi starszy pan,
który siedzi na ławce,
spogląda, gdy przechodzę obok
i ostentacyjnie wyciąga ręce
z pestkami słonecznika,
tylko na tyle starczy z marnej renty,
którą mi dali za tyle lat pracy,
wzdycha, zachłystując się łupiną,
560 miesięcznie ledwie na opłaty starczy,
znużone oczy przeciera rękawem z dziurą,
wzrok kieruje na ziemię z miną ponurą...
ale gdzieś na dnie w oczach
jakiś węgielek radości się pali.



Pasjans

piątek, 20 kwietnia 2007 14:10
Rozłożone na stole udają serwetę,
po to by za moment ułudą
odmienić czyjeś życie,
tu kolor, tam kolor mami kobietę,
wyczarowuje dla niej nowe światy,
ona ani z radością ani ze smutkiem
przekłada je cierpliwie i długo,
a one wciąż są bałamutne i niepewne
jak wyśnione marzenia dziewczęce,
które mają ciernistą drogę do szczęścia...

Gdzie jest ulica Fiołkowa

środa, 18 kwietnia 2007 21:12

Nazwy ulic pachną kwiatami,
gdy wokół zima sroga mrozem,
powiedz mi, gdzie jest ulica
Fiołkowa zapachem lata,
może na niej odnajdę smak młodości...

Ilustracja


Candelabros


RÓŻNORODNE KSZTAŁTEM
OD NAJPROSTSZYCH
PO BARDZIEJ FIKUŚNE
WYSMUKŁE PŁASKIE
SZKLANE KRĄGŁE
RZEŹBA SUROWCEM KOLOREM
JAKIE BY NIE BYŁY
EMANUJĄ DOSTOJNOŚCIĄ
Z BLASKIEM ŚWIEC
W TAFLI LUSTRA ODBITE
CODZIENNOŚCIĄ...

CODZIENNOŚĆ


NAJWAŻNIEJSZA CODZIENNOŚĆ 

W PTAKA ZAPISANA LOCIE,

SAMOUZDROWIENIE SIEBIE,

KAŻDY DZIEŃ PRZEBYTY DOBRZE,

CZAS DANY NA ROZSĄDEK,

KTÓRY NIE RUJNUJE DUSZY.

SŁOŃCE OGRZEWA, BY CZUĆ SIĘ 

OBUDZONYM DO ŻYCIA PRZEZ WIATR,

KTÓRY DMUCHA I DMUCHA.

WIDOCZNOŚĆ ZDARZEŃ W ZAWIŁOŚCIACH LOSU,

LISTEK NA GAŁĄZCE WYŚNIONEGO DRZEWA,

SZTUKA ZAKLESZCZONA W ŚWIATŁOCIENI,

MIÓD W SZKLISTYM RONDELKU

CZY SMAK WODY ZE STUDNI,

KAWA W MALOWANYM RANKIEM DZBANKU

I TO WSZYSTKO CO Z CODZIENNOŚCI

CZYNI ARCYDZIEŁO NADZWYCZAJNOŚCI.


TO NIE TAKIE PROSTE


CZUJESZ SIĘ OSACZONA OD RANA DO NOCY

LUDZKIM GADANIEM ZATRUTYM NIEŻYCZLIWOŚCIĄ,

SZPIEGOWSKIMI GADŻETAMI PODSŁUCHU,

UKRYTYMI KAMERAMI W TOALETACH MARKETÓW,

STACJE NADAWCZE NA KAŻDYM KROKU,

NADAJNIK W BUCIE O ZASIĘGU TYSIĄCA METRÓW,

W PRZEDMIOTACH UŻYWANYCH NA CO DZIEŃ

PRZEZ CAŁĄ DOBĘ NA UŻYTEK SZPIEGÓW,

KTÓRZY CHCĄ O TOBIE WIEDZIEĆ WSZYSTKO.

ŚMIERCIONOŚNE URZĄDZENIA PODANE W UŚCISKU DŁONI,

NIEWYBREDNE METODY ZABÓJSTWA RODEM 

Z MOSKWY,

SZPILKA DO KRAWATU Z TOKSYNĄ PACHNIE MYSZKĄ,

KOD GENETYCZNY ZAGROŻONY ZABÓJSTWEM WYSUBLIMOWANYM.

TO NIE TAKIE PROSTE ŻYĆ W TAKIEJ RZECZYWISTOŚCI..


KONIE Z ROZWIANYMI GRZYWAMI


GALOPUJĄCE KONIE Z ROZWIANYMI GRZYWAMI

PĘDZĄ GNANE WIATREM W NIEZNANE REJONY,

JAK OSZALAŁE PRZEŚCIGAJĄ SIĘ NAWZAJEM,

JAKBY KTOŚ SKRZYDŁA IM DAŁ W PREZENCIE

JAKBY KTOŚ PODKOWĘ DAŁ IM NA SZCZĘŚCIE,

JAKBY KTOŚ PODAROWAŁ IM CAŁĄ PRZESTRZEŃ,

JAKBY KTOŚ W ZACHWYCIE DLA NICH GRAŁ,

GALOPUJĄCE KONIE Z ROZWIANYMI GRZYWAMI,

I TYLKO STARZEC PEWIEN Z NOSTALGIĄ 

PĘDZĄ GNANE WIATREM W NIEZNANE REJONY

W OCZACH

PATRZY ZA NIMI Z UDRĘKĄ, BO ZABRAŁY MU PRZESZŁOŚĆ,

ZAPACH Z DZIECIŃSTWA ZNANY, WZLOTY I UPADKI,

OSTATNI LIST OD CHOREJ MATKI, POCAŁUNEK DZIEWCZYNY

NA WIOSNĘ PRZY PŁOCIE I BUTY ZANURZONE W SŁOCIE,

W SZALEŃCZYM ROZPĘDZIE ZABRAŁY MU WSZYSTKO,

WIĘC CO TERAZ BĘDZIE, DLATEGO SPOGLĄDA RZEWNIE,

JAK GALOPUJĄCE KONIE Z ROZWIANYMI GRZYWAMI,

PĘDZĄ GNANE WIATREM W NIEZNANE REJONY...


Z KROPKĄ CZY BEZ...


JAK ZAPISAĆ TEKST,

Z KROPKĄ CZY BEZ,

Z PRZECINKIEM LUB NIE,

DYLEMAT DLA KOGOŚ

KTO PISZE,

PRZEJRZYŚCIEJ ZE ZNAKAMI

I BARDZIEJ CZYTELNIE,

LECZ BEZ ZNAKÓW

ROZŁOŻYSTOŚĆ W TERENIE,

DOWOLNOŚĆ INTERPRETACYJNA,

CIEKAWSZA FORMA BYCIA,

WOLNOŚĆ NIE DO PRZEBICIA.



TRZĘSIENIE ZIEMI


ZASKAKUJE, WIĘC GINĄ LUDZIE,

ZOSTAJĄ PO NICH WSPOMNIENIA,

DLA OFIAR RODZIN DOŚWIADCZENIE,

OD KTÓREGO NIE MOŻNA UCIEC,

CI CO OCALELI ZAŁAMUJĄ RĘCE,

NIE MAJĄ DACHU NAD GŁOWĄ,

UBRAŃ ANI JEDZENIA,

PYTAJĄ BOGA, DLACZEGO TO SIĘ STAŁO,

A BÓG ODPOWIADA DOBROCIĄ 

DRUGIEGO CZŁOWIEKA, KTÓRY

PRZYNOSI MATERACE

POŚCIEL I DUŻO INNYCH RZECZY,


WIĘC JEDNAK


ZWYKŁY DZIEŃ, NIC NADZWYCZAJNEGO,

TROCHĘ SMUTKU Z RANA, WSZYSTKO BEZ ZMIAN,

WYDAJE SIĘ, ŻE BEZNADZIEJA EMANUJE ZE ŚCIAN,

A POTEM NAGLE BŁYSK SZCZEGÓLNY W CZYIMŚ OKU,

SKĄD JA TO ZNAM, SKĄD JA TO ZNAM...

I CHWILA OLŚNIENIA, CO DAREM JEST NIEBA,

ZOBACZYŁAM BOGA W DRUGIM CZŁOWIEKU...

WIĘC JEDNAK CIERPIENIE NIE JEST BEZ ZNACZENIA.



O BIELI I BŁĘKICIE ...


BIEL I BŁĘKIT SKŁANIAJĄ DO REFLEKSJI,FRANCISZKAŃSKIE RZEŹBY W TYCH KOLORACH,NARODZINY JEZUSA I JEGO ZMARTWYCHWSTANIE W MAŁYM KOŚCIÓŁKU, GDZIE ŚW. FRANCISZEK OTRZYMAŁ STYGMATY, MÓWIĄ WIEKAMI...A SŁOŃCE, KSIĘŻYC I GWIAZDY JAK SKROMNY BRACISZEK CHWALĄ BOGA I JEGO DZIEŁA
W BIELI, W BŁĘKICIE I NADZIEI.